“I BRAKTISUR” TREGIM NGA KUJTIM LAPA.

~ I BRAKTISUR~
TREGIM NGA KUJTIM LAPA
Thon se kur të vijn të këqijat duhet tu hapësh derën .Dhe un kështu bëra ; ua hapa derën kanat që të hynin e të dilnin si tu donte kokrra e qejfit !
Tatpjeta e jetës sime filloj gjat trazirave të vitit të mbrapsht 97, kur humba shtëpinë në firmat piramidale . Mbeta disa muaj pas protestuesve që kishin mbetur trok, me shpresën e cmëndur se mos kushedi, mund të ndodhte mbrekullia dhe do të binin nga qielli parate shtëpis së humbur që tashmë s’dihej se në c’farë xhepash të huaj kakarisnin . Por shpejt protestat që na inspironin shpresat e vdekura , si ai sëmuri që e mbajnë më kot me oksigjen, më shum për të torturu të afërmit e tij ,se sa për të shpëtuar atë vetë , degjeneruan në një dhunë të paparë ;Në hapje deposh të armëve dhe, me armët që rëmbyem filluam të qëllojmë me breshëri plumbash të pandërprerë, natën dhe ditën , qiellin e pabesë që rinte dhe bënte sehir e ndiferent, marëzin e përgjithëshme që na kishte parfshirë, pa na bërë asnjë shenjë për tu ndalur .
Dhe kështu vazhduam ; bjei ti biem ,pa marë vesh se kujt I binim ,deri sa më në fund u bëmë esëll dhe dhe e kuptuam që ne sbënim gjë tjetër ,vecse i binim njëri tjetrit dhe, kështu, si po vazhdonte kjo’ terapi” marëzie,kishte mundsi që në fund, të mbeteshin në këmbë drurëte pemëve dhe asgjë tjetër e gjallë, me dy apo katër këmbë . I ndodhur në kushtet e nje skocofrenie kolektive të papeërmajtur e të dalë jashtë cdo kontrolli , s’më mbetej gjë tjetër vecse të tërhiqesha ,e të paktën të shpëtoja kokën , sepse une nuk kasha as armë si gjith të tjerët . E për cfarë do më duhej arma kur nuk kisha as shtëpi dhe as katandi për ti dalë zot e për ta mbrojtur ; kIsha mbetur si ai peshku pa ujë që përplas kokën në zallë nga mungesa e oksigjenit
Por shyqyr zotit, e mbërtheva mëndjen para se të më ikte e fluturonte dhe, duke mos patur rrugë tjetër për mbijetesë, në këtë farë feje të rrumpallëshme dhe apokaliptike ku ishte katandisur qyteti im ,ku plumbat dhe vdekjet binin si breshër ngado, mora gruan dhe vajzën e vogël dhe e mbajta frymën në Greqi,pa e këthyer më kokën pasë .Se c’kam patur gjithmonë një antipati fiziologjike për grekët, por si thonë kot ; Uria të con në derë të hasmit dhe si gjithmon, për ironi të fatit ,në raste fatkeqsish, fqinji është ai që të jep ndihmën I pari
Vitin e parë më eci puna mirë dhe filluam të heqi m ndonjë lek mënjanë së bashku me gruan ,për të blerë një shtëpi të re . Mu duk sikur e vura jetën përpara dhe ditët e makëthshme të kërcënimit nga varfëria dhe mjerimi ,tashmë kishin mbetur pas, si një kujtim I hidhur dhe I largët që nuk do të përsëritej më .Por jeta është si ajo kurva lozonjare që të con në shtatqind cezma dhe stë jep njëherë ujë dhe, o zot , mallkimi doli përsëri nga skutate erëta ku rinte fshehur dhe përsëri, si një langua filloj të më ndiqte kmba këmbës, edhe këtu, në greqi, Ndodhi ajo, që unë ,me atë intuitën time të njeru të sprovuar e të rahur me vaj e me uthull e kisha parandjerë para se këmba ime të shkelte në këtë tokë të huaj,për të cilën ,jo më kotë, ushqeja një antipati instiktive. Ndodhi ajo për të cilëlën grekët jan shquar në shekuj ; Pabesia…
Grekët të shquar për dinakërinë e tyre , që prej këheve të mitikut Uliks,ma futën sa krahu ; Më përlanë gruan ,pikërisht atëhere kur unë se prisja, ashtu si nuk e kishin pritur dikur Trojanët e gjorë atëherë kur e panë veten të llaftarisur e të përfshirë nga flakët, natën e shenjtë të kremtimit madhështor të fitores së tyre të bujëshme …
Pronari apo efendikoj ,ku ajo punonte , Kristul Tarafandaqi, një pusht I neveritshëm që hiqej sikur I digjej xhani për mua, duke më qerasur klub më klub, ku, pasi dehej, ja merte valles palikari duke fërshëllitur si levend , e paisi gruan time ,Katin, me një makin të vogël dhe me cellular të markës së fundit. Me celularin që e mbante gjth ditën në dorë si comange dhe makinën fiat “Mini’, ajo nuk mbahej më . Filloj të bridhte larte poshtë duke u veshur e pispllosur e duke tundur bythët,që cuditërisht, kishin filluar ti bëheshin të kolme . Nuk e di se përse më ishte fiksuar, që më parëvithet e saj më dukeshin të palëvizëshme ,si të hedhura në allci, ndërsa tani, si për inat kishin filluar të lëviznin në mënyrë të tillë epshndjellëse sa , ku I shikoja më eksitonin së tepërmi duke ma ngritur nivelin e adrenalinës , Disa herë kish rastisur ta shikoja sëbashku me Kristulin ,në makinën e tij, një ‘ix 5’,të zezë që vetëtinte si pasqyrë , dukë u gajasur së qeshuri, aq sa mua më dukej sikur më binte qielli mbi kokë. E ndjeja që po më rëshkiste nga duart , po e humbisja , por ctë bëja , më duhej të luaja rroline budallait sepse greku ma kishte zënë kokën me derë ; na mbante dhe me punë dhe me lekë
Një ditë më iku truri ,kur rastësisht shkova për të parë nga zyra e metaforasë së Kristulit kur,hapu o dhe të futem , pashë këtë të fundit tek e kishte mbërthyer Katin nga vithet e kolme dhe ja fërkonte ëmbëlsisht, lehtazi , me syt e perënduar e fytyrën e reshkur prej rrudhave të panumurta, te shkrirë në një ekstazë pleyboy…Ndërsa Kati , kishte mbyllur syt me kokën e ngritur pak lartë, të tendosur e të përfshirë në një një pamje gjith afsh hyjnizues, a thua se ishte duke fluturuar në qiellin e shtatë atje ku mbretëronte zoti I plotfuqishëm
Për mua ky ishte fundi I ëndrës sime laramane në tokën e helenëve legjendarë .Prita duke u dridhur nga nevat deri sa ajo u këthye në shtëpi dhe, me tokëzën e rendë të një ripi ushtarak që e kisha prurë nga shqpiëria ,I hyra si ndërkryer; vët e vët e vët… ku të ha e ku të gris o xha Idriz, sa u pataks e gjithë lagja e heshtur pranë atij stacionin të vogël trenash periferik .Më ishin erur aq shum syt nga xhelozia ,sa si një Othello I tërbur e I paparëmbajtur ju tura dhe qëllova me pëllëmbë vajzën e vogël e të pafajshme që kishtë filluar të qante me të madhe Dikush lajmëroi poicinë të cilët nuk vonuan shumë . Pa bërë asnjë lloj formaliteti dhe pa më pyetur fare ata më morën zvarë ashtu sic isha dhe më cuan direct e ne polici .
Me ndihmën e gruas sime të dashurdhe zellin e tepruar të gjykatësve grek më dënuan një vite gjysëm burgë . Pasi mbarova burrgun njëri prej policëve mu afrua dhe më tha ; Tani mbathja andej nga ke ardhur dh e po të pamë më këtu ,o gamisu stu ngolo..
Ika duke e lënë nga pasë familjen dhe heladën e Homerit për mos tri parë më kurrë . U këtheva në Shqipëri pa asnjë kokër leku në xhep dhe më ëekeqja ishte se nuk kasha një vend ku të fusja kokën . Mbeta rrugëve si një qen I braktisur
Dy tre ditët e para nuk vura gjënë gojë, por kështu nuk mund të vazhdoja më gjatë . Instikti I mbijetesës më thëriste të vija në zbatim aftësitë e mija njerëzore, për të përpalluar sfidën që më kishte servirur fati lozonjar . Kështu, pasi kërkova ndonjë punë të cfardoshme gjë që ishte pamundur të gjeje, fillova të mledh kanoce nëpër kazanët e plehrave për ti shiture për të blerë ndonjë cop bukë sa per te qetsuar zorrët që kishin filluar të bënin demostrat . Por edhe aty ,në biznesin e mbledhjes së konoceve konkurenca ishte shum e fortë .Tani kërkuesit e kanaceve, që kohëtë efundit ishin shtuar shumë në numër ,që cuduterisht më kujtonin kërkuesit edikurshëm të arit në minierat e Alaskës, ishin paisur me mjete më të sofistikura se mua ; si karoca me tre rota që e mbushnin rafsh ,kaskë të posacme me një llëmpë në ballë si minatorët, që shërbente për të ndicuar kazanin e mbeturinave brenda thellesive te tij, gjat natës ,kur ishte koha që derdheshin llozhurat dhe mua, smë mbetej gjë tjetër, vecse të mbërtheja ndonjë kanace të haruar që fatmirësisht, I kishte shpëtuar syritvigjilent të kolegëvë te mij, që shpeshe ndesheshin edhe fizikisht me njeri tjetrin, për zonat e “influencës’ …
Nuk mund ti qaja hallin as ndonjë shoku a miku për të më ndihmuar financjarisht , sepse e ndjeja, që përvec dhimbsurisë së shtirur, ata smund të më afronin gjë tjetër, në këto kohëra ku njeriu për njeriun ishte këthyer në një ujk , sipas teorisë së “anatemuar’ të Maltusit. Përdora termin ‘ujk ‘, sepse termi” qen “ më dukej pak si fyese për natyrën njerëzore , megjithse ky I fundit më dukej më I përshtatashëm në këtë rast : Ashtu si qentë që nuk tërhiqen para kockës tunduese , edhe kur janë duke kuitur nga dhimbja e plagëve të mara në fushën e betejeës, por luftojnë deri në castin e fundit, për ta patur të tyren ; Ata e dinë ,që askush prej racës së qenëve, nuk ka aritur atë shkallë ndërgjegjësimi ,sa ti afrojë me dashamirësi një qeni tjetër, të lëpij , pa derdhur gjak, qoftë dhe një kockë të cfardoshme, po ashtu ,edhe njëeriu , qoftë ky dhe miku yt më I afërt, nuk të afron një cop bukë me dashamirësi ,sepse për ta siguruar atë , kushedi sa mund dhe sakrifica, sa poshtërime e shkelma ka marë nga njerëz fudull e të pa cip , ku krenaria e nëpërkëmbur shpesh flaket tej, si leck e pa vlerë , përpara atij tundimi që të afron prania e kockës së tyre,të hedhur para këmbëve …Gjithmonë I mberthyer nën trusninë e përherëshme të asj frike instiktive , se mos kushedi, del një më I fort e ta rëmbenë …
Për këtë arsye e pashë të udhës ti lija të qetë të njohurit dhe shokëtë e mi ;Le ta lëpinin me kënaqsi kockën që u kishte hedhur fati, si dikur perëndija që u hodhi ushqinin nga qielli cifutëve në shkretëtirë , e mos t u turbulloja me praninë time ,atë botën e tyre meskine të paqtë e të patrazuar ; Ka ca gjëra të shenjta që sduhen prekur !
Në radhë të parë më duhej të vija në zbatim atë këshillën e vyer që na afron filozfi dhe ekonomIsti , shumë I debatuar Karl Marksi ,tek vepra e tij ‘Kapitali “, ku thot që në hyrje ; C’do njeri përpara se të meret me një veprimtari shoqërore politike apo artistike, në radhë të parë duhet të ketë një shtëpi..” . Megjithëse unë e kisha të pamundur , tani për tani ,të siguroja një shtëpi ,në kuptimin klasik të fjalës , të paktën të gjeja një vend a streh të cfardoshme ,për të futut kokën , kur nata të binte mbi dhe’ dhe cdo krijes e gjallë të shtrihej për të mbledhur kockat nga ropatjet e ditës në follezën e saj
Pasi kërkova dhe studjova me nge, të gjitha rastet që më sugjeronte fati, më në fund ,diku në perifiri jo shumë larg shtëpive të banuara, në mes të një mocalishteje më zuri syri një furgontë vjetër ,të ndryshkur e të braktisur prej kohësh , që një zot e merte vesh se si kishte mundur të mbrinte deri aty. Për rreth tij të shfaqej një tablo sureale që të kujtonte Salvador Dalinë;Kudo të zinte syri pirgje të tër plehrash ,të hedhura aty kuturu, nxitimthi, duke filluar që nga shishet dhe qeskat e panumurta plastike, deri tek dushek të vjetëruar ,copra divanësh dhe fragmente kolltukësh ,që e kishin përfunduar ciklin e tyre jetësor , apo robash të hedhura e të shkalafitura gjitandej , të kontrolluar ndoshta për qindra herë nga endacakët dhe kerkuesit e “arit “të plehrave ,që vërtiteshin e ërmonin atyre anëve si hyena në gjurmë të gjahut të tyre, si dhe kuti kartoni të përmasave të ndyshme . Dhe në sfond të gjith kësaj pamje, që dhe vetë Salvador Dalija do ta kishte të pamundur ta shikonte në ato ëndrat e tija të subkoishences ..;Një tym I zi I dendur që dilte prej plehërave që digjeshin ngadalë , ngrihej lart si shtullung duke gjarpëruar drejt qiellit të kaltert,me pamjen fantazmagorike të një pëbindëshi , duke përhapur ngado ,një erë mbutese qe të afisksonte e që të kujtonte kutërbimin prej squfuri që del vetem nganje ferrr i vërtet ..
Kjo ishte pak a shumë panorama që tanimë ironia e fatit po më detyronte të përjetoja e ta shikoja cdo ditë, tani e tutje . Për fat, furgoni nga brenda dukej I pastër dhe një xhaketë e vjetër lënë diku në cep të tij më la të kuptoja se aty ,dikur kishte fjetur ndonjë fatkeq si puna ime dhe që tani , për fat të tij dhe timin, I kishte ndihur për të gjetur ndonjë strehës më komode. Mora disa kuti kartoni I palosa dhe I shtrova poshtë si dyshek ,që mos t ë më dërmoheshin brinjët, vura tek koka atë pallton e vjetër si jastëk dhe ja futa gjumit si I vdekur
DY-tre netët e para fjeta rehat dhe dalngadalë po familjarizohesha me strehëzën e re dhe, teneqet e ndryshkura të furgonit ,po bëheshin gati të dashura për mua ; Po thuajse po ndjeja vetn të lumtur aq sa mund tëjetëi lumtur njeriu në ato rrethana .O zot ,aty e kuptova se sa pak kërkoka njeriu nga jeta !
Megjithatë nuk më ndahej një frikë iracionale që më trazontekënaqsinë e të paturit një strehës totalisht timen ; frika se mos kushedi ndonjë I babëzitur pas parasë, I vinte syrin ztrehës sime dhe me një vinc e ngrinte kur unë nuk ndodhesha aty e ma conte për ta shitur për skrap. C’nuk bënte vaki me këta gjurmuesit e skrapit, me këta kërkues dhe eksplorator modern të “arit “. Kisha dëgjur se nuk ishin të pakëta ata që kishin dhenë dhe jetën për të sigurur edhe dy copa hekurishte nën rënoja gërmadhash dhe tynele minierash të braktisura..
Por ky ankth më fashitej e zemra më qetohej së rahuri me forcë ,kur e shikoja përsëri së largu, netëve kur këthehesha për të fjetur , pas një dite të lodhëshme por pa bereqet ; Furgoni më priste atje, në mes të atij pejzazhi alla Pikaso plehrash larysh , I heshtur, I rethur prej një përkushtimi prekës i një Penelopeje besnike…
C’do gjë në këtë botë që është relativë e përkoshme dhe lumturia po ashtu është tepër e shkurtër ,një cast efemer ; ‘Si pasqyrimi I dritës së hënës në sipërfaqen e ujit…”
Ende nuk kishte kënduar kaposhi i parë , kur për ironi të të gjitha terseve e prapësirave që më kishin ndodhur , srehëzën time ku mbretëronte ‘paqja dhe inspirimi”ma zbuluan qentë e lagjes . Që nga ai cast, më mbaruan përdhunshëm, njëherë e përgjithmonë ,castete e papërsëritëshme të vetmisë së ëëmbël që më falte furgoni, në nëtët e ftohta të dimrit ,të aiij oazi të bekuar që mu shfaq befas në shkretëtirën gri të jetës sime ; Gjithmonë e kIsha parandjerë ,se eshtrat e mija të drobitura vetëm në varrë do të preheshin në qetësi
Ata filluan ti vini rrotull furgonit , duke lehur gjith vajtim e ankim, duke alternuar ngjyrimin e zërave të tyre ;Tonete lehjeve fillonin që nga më bassi, që me siguri do ishte ndonjë qen stani I dalë në pesion , deri tek soli vetmitar i ndonjë koneje, që aksidentalisht, ishte ngatëruar me turmnë e të pafeve, duke i humbur syrit magjepës të ndonjë zonjusheje melanlolike. Ata largoheshin pas provave gjenerale , për tu këther përsëri ,për të lehur më fuqishëm finalen , pikërisht në kohën që mua më rëndoheshin qepallat nga gjumi I ëmbël .
Nuk e kuptoja në ishin të parët apo ishin ndonjë trup tjetër treatrore qenësh endacak, ata që vini të më prishinin gjumin përsëri. Me këto dilema torturuese që më vërtiteshin në kokërija e vrisja mëndjen deri afër mengjezit, kur qentë lodheshin dhe bota binte në qetësi . Ndoshta tashmë furgoni apo strehëz ime ,sic kasha unë dëshirë ta quaja, po këthehej në një vend pelegrinazhi për të gjithë qentë ë easaj lagjeje periferike ,e ndërtuar rishtazi me të shpërngulur nga krahina të ndryshme të vendit,
Ata vinin e iknin palë – palë ,si turmat e ndonjë sekti të ndonjë feje okulte.Lehnin me turin e drejtuar drejt qiellit, rreth furgonit ,si përpara ndonjë objekti të shenjtë pagan, që më kujtonte skena ekzoterike me shpirtra të pushtuara nga djalli , a thua se atje brenda fshihej një forcë misteriose q ë ata, me këmbëngulje kërkonin ti faleshin..!
Dhe për cudi , me kalimin e netëve lehjete tyre fillova ti zbërtheja e ti dëshifroja si kodet e mesazheve të një alfabeti ” morss ‘ që më drejtoheshin pikërisht mua : “Ti je qen si puna jonë , prandaj nuk të ka hije të rish I mbyllur në furgon, por dilë jashtë e leh sëbashku me ne…Ta mar veshë mbarë bota që raca jonë nuk është shuar ende.. Nën hyqmin e shoqatave ambjentaliste raca jonë sa vjen e shumohet duke u këthyer në një ushtri të pathyeshme …Dhe, duke qën të mbrojtur, ne do jua nximë jetën njerëzve, ashtu si deri më sot na I kanë nxirë ata jetët tona ..Ky fudullëku dhe indiferentizmi yt na duket I padrejt , fyes…ham ham ..hum hum hum !
Njëherë ,aty nga mezi I natës, më hipën kacabunjtë Dola tek dera e furgonit dhe fillova të bërtisja sa kIsha në kokë, si ndërkryer ;Qërohuni qënt e mutit !Pse ore ,me të vërtetë ju gënjen mendja dhe pandehni se unë jam qen si puna juaj…!?
Por ata s ma fishkëllyen fare. Vetëm bënë disa hapa pas, duke lehur akoma më me forcë dhe më shikonin në kokordhak të syrit, pa e prishur terezinë sikur unë ti kisha folur murit
Ky mos reagim I tyre, më carmatosi krejt dhe mbeta disa caste I hutuar,pa ditur si të veproja. E po , thash me vete, po këta, kanë tru në kokë ?! Dashkan të më bëjnë qën me pahirë !Dhe papritur, ju drejtova turmës së qenëve, që ende vazhdonin avazin e tyre, duke ju bërtitur sa kisha në kokë ; Ta dini njëherë e mirë , se unë vdes dhe qen nuk bëhem..! Prandaj largohuni nga prona ime private përpara se të më ngrihen nervat..
Një mëndje më thosh ta lija fare furgonin etë gjeja një strehëz tjetër më të qetë . Po ku , ku të shkoja ?!Në këtë botë të dalë jashtë nga binarët, ku sundon kaosi dhe cmënduria , a mundet të gjesh një vënd të qetë ku mos të bien në qafë, as njerëzit dhe as qentë ?! Doemos që jo . Ky vend mund të ekzistojë vetëm në mëndjen e utopistëve të fantaksur …! Prandaj e ndjeja dhe isha I pafuqishëm për ta ndryshuar dotë kë të palo raealitet ; Dhe kështu do të perndiqesha gjithë jetën, sepse fati im tashmë më dukej I paracaktuar nga perënditë ; Gjithmonë I braktisur prej njerëzve dhe përherë I sulmuar prej luknisë së qenëve që smë linin të më zinte këmba dhe ‘..
Më dukej sikur nuk e njihja më veten se kush isha, cfarë përfaqsoja…Më kishte humbur karta e indentitetit dhe patjetër më duhej të siguroja një të tillë ,para se të ishte vonë..Po si, ku , nga kush, ?! Kush do ta merte përsipër një barë të tillë përtë më cliruar nga makthi I mungesës së indentitetit ?!
Një natë ,I zhytur në këto hamëndje sfilitëse, ku hëna dukej si fytyra e zverdhur e nje të veremosuri pa shpres,haruar në ftohtesinë e vetmis qiellore të vdekjes ,nuk munda dot më : Sikur të isha I yshtur prej një force instiktive të pakontrollueshme, dola tek dera e furgonint dhe, pa kuptuar ,ju ndërseva qenëve duke lehur me të madhe në një gjëndje gati alucinative ; Ham ham ham ..ham hum hum hum …Hu,uuuu!
Vazhdova një cop herë duke lehur para hundës së tyrë ,deri sa mu ngjir zëri e mu tha gurmazi, me shpresën e marë se ndoshta kështu ata mund të largoheshin duke më lënë të qetë. Dhe për cudi , me sa dukej kjo mënyrë funksionoi
Turma e qenëve mbeti për një cast e shtangur nga kjo mbrekulli befasuese që ata më kotë ,kishin shpresuar me ditë të tëra të ndodhte dhe , si të hpinotizuar prej një force magjike a urdhëri suprem pushuan të lehurat e tyre . Mocalishtja, ku plehrat zbardhëllonin nën reflekset e mekura të dritës së hënës , si kockat e zhvarosura të një qimiteri madhështor ,ra në një heshtje varri C’kishte ndodhur vallë ?! Mos vallë ata kishin parë vegimin e përëndisë sëplotfuqishme tu shfaqej befas me trajta njerëzore e tu përgjigjej në gjuhën e lashtë të të lehurave … ?! Por qënt , dihet shkencërisht, që skanë personalitiet ti thonë vetes ; unë jam një qen.. jo më të spjegonin dyzimin e papritur të një njeriu , kështu që e panë të udhës ,të kuisnin si gjithmonë, me atë zërin e tyre të mbytur e nënshtrues dhe pastaj u larguan të heshtur njëri pas tjetrit, me bishtin në shalë
Që nga ajo natë , ata nuk më shqetëuan më, dhe furgoni, falë zotit , u mbështollë përsëri, nga krahët e butë të asj heshtjeje dhe qetësie inspiruese e të lumtur, të ditëve të mëpërëshme. Të lehurate tyre tashmë I dëgjoja vetëm së largu , dheas vetë nuk e dhe nuk arija të kuptoja, s e përse ato të lehura më ngjallnin në shpirt një ndiesi acaruese sikur dicka më mungonte dhe një boshllëk I pakuptueshëm më mundontepërprënda…Më mbërthente angushtia e një vetmie të pafund , vetmi që njeriu ndoshta mund ta ndjejë vetëm në boshllëkun e universit. Cdo natë që kalonte të lehurat e tyre të largëta ma përforconin e dhe më shumë këtë ndiesi ,aq sa më dukej sikur përeth meje s a vinte dhe po instalohej pa u ndjerë, dalngadalë dhe në mënyrë konstante një braktisje totale.. . Nga mëndja nuk më hiqeshin për dreq, disa vargje që kisha lexuar dikur, të mitikut Fernando Pessoa ;” Po bie dhe një mbrëmje si shumë të tjera /As mir, as keq syri s’më ka zënë /E ndjej se si gjithë kjo botë e pandreqshme /Është thjesht një vis ku vetëm lehin qenë … “

…Ishte një natë e qetë ,ku hëna dukej ,si një kafkë e aratisur nga skeleti I saj,e cila spërkatëte nga lartë, me dritën e zbehtë e të akullt , heshjen xhelatinoze që mbretërinte mbi hapsirën tejet të trishtueshme të fushës së plehrave , që më kujtonte gjithmonë , një bote të vdekur e të haruar… E gjithë kjo pamje sureale , alla Salvador Dali, sikur ma shtypte dhe ma rihte gjoksin,pa mëshirë , me ritmin e një cekani pneumatik ; M ë duhej pa tjetër të bëja dicka , qoftë dhe një veprim të cfardoshëm , instiktiv, ndryshe nuk e di se cfarë dotë ndodhte me mua në atë caste fatale,ku shpirti më dukej sikur të ishte tendosur aq shumë, sa më kujtonte telin e një violin gati në të këputur ; P a u menduar gjatë, dola tek dera e furgonit dhe fillova të leh me nje zë të cjerë e të stonuar,duke e drejtuar turirin në drejtim të hënës ; Ham, ham ham ….hum hum hum …hu, uuuu!
Leha për disa sekonda me rradhë, deri sa më në fund së largu , sikur të vinte nga një botë tjetër mupërgjigj lehja e vetmuar të një qeni, që depëtojë si jnjë meteor, përmes heshtjes së thellë e të palëvizëshme të këtij qimiteri të hapur plehrash kundërmues
Kësaj lehjeje të vetmuar , që në fillim mu duk si një zë në shkretëtirë , më pas ju bashkangjitën dhe disa të lehura të tjera , pastaj si në korë e te dirigjuar nga një dorë e padukëshme ,të gjithë qentë e asaj lagjeje periferike, filluan të lehin me të madhe :Ham ham ham, ham ham ham ..hum hum hum ..pa pushuar , sikur kërkonin ti dërgoni mesazhe njëri tjetrit, në një kakofoni lehjesh pasjonante , duke shkallmuar përfundimisht muret e larta dhe shtypëse të kësaj heshtjeje vrastare, që kishte mbërthyer gjithësinë …
Ndjeva në shpirt një si lehtësim të cuditshëm dhe ato këthetrat e vetmisë që më dukej sikur gati po më shqyenin gjoksin përprenda , më cliruan si me magji…
Rashë përsëri për të fjetur mbi kartonat e ftohtë ,tw ngrir si copa kallkani,I qetë dhe me një mendim ngushëllues në kokë : Në këtë botë ,ku gjallojnë dhe lehin së bashku,njerëz dhe qen, a ka vend për ta ndjerë veten të braktisur e te nxjer jasht loje?!

Vlorë 2015